|
Δεν υπάρχει πια έρωτας στον κόσμο μας , μόνο βρομερές καπότες και κορμιά παραδομένα στην ευχαρίστηση της παρτούζας
Σε αγαπούσα εκείνο το λεπτό…
Αυτή την φορά βρέθηκες πάνω μου και με φιλούσες . Τα σκασμένα σου χείλια ενώνονταν με τα δικά μου . Σε αγαπούσα εκείνο το λεπτό . Έκανα να σε αγκαλιάσω, έσπασαν οι αλυσίδες . Σε κράτησα λίγο κοντά μου , έγλυψα τις πληγές μας , σε ζέστανα με την ανάσα μου . Εκείνο το λέπτο σε αγαπούσα. Μέτα σηκώθηκα , έπλυνα το πρόσωπο μου σε ένα γαλαζωπό ρυάκι που εκτεινόταν σε αυτόν τον όλο πράσινο κάμπο και έκανα να φύγω. ‘Που πας?’ μου φωνάζεις. Σου έχω πει να μην μου φωνάζεις , δεν αντέχω τις φωνές , μην με πιέζεις , μην με κρατάς , άφησε με . Πήρα ένα κλαρί και σε ράπισα με όλη την δύναμη που μπορούσαν να έχουν τα νεανικά μου μπράτσα. Μετά έφυγα. Σε ρώτησα αν σου αρέσουν τα κορίτσια σαν εμένα γιατί λάτρεψα το πρώτο σου εκείνο βλέμμα. Η απάντηση σου ήταν καταφατική και τα σώματα ριγούσαν σε κάθε επαφή. Κάποτε ήταν όμορφα που ήμασταν μαζί το κρεβάτι γέμιζε με πάθος και ηδονή. Τώρα είμαι μόνη και καπνίζω στο τασάκι ξέχασα πως θα ήταν να με φώναζες εκεί δίπλα σου να κάθομαι γυμνή και να αισθάνομαι το κάθε σου φιλί . Τώρα τελευταία το αίμα μου μυρίζει ωραία γιατί έχασα εκείνη την παρέα που μύριζε ευτυχία και γαλήνη που με γέμιζε με εκείνη την ειρήνη που έχουν οι λαοί πριν την φουρτούνα πριν παίξουν το τελευταίο τους χαρτί πριν τους γκρεμίσει πάλι η σιωπή.. |
